برانگیختگی درونی
در نیمه هادی های ذاتی، جفت حفره های الکترونی توسط انرژی حرارتی یا انرژی فوتون ایجاد می شود. عرض bandgap (به عنوان مثال) سهولت تحریک را تعیین می کند. حامل ها راحت تر در ژرمانیوم (مثلا=0.67 eV) نسبت به سیلیکون (مثلا=1.12 eV) تولید می شوند.
اثرات دوپینگ
نیمهرسانای نوع N: ناخالصیهای دهنده (مانند فسفر) الکترونهای اضافی را ایجاد میکنند و الکترونها را حاملان اصلی میکنند. غلظت دوپینگ معمولی از 1015 تا 1019cm-3 متغیر است.
نیمهرسانای نوع P: ناخالصیهای گیرنده (مانند بور) الکترونها را جذب میکنند تا حفرهها را تشکیل دهند و حفرهها را حاملهای اصلی میکنند.
وابستگی به دما
غلظت حامل به طور تصاعدی با دما افزایش می یابد. به عنوان مثال، غلظت الکترون در سیلیکون در 450 K سه مرتبه بزرگتر از دمای اتاق است.
