مکانیسم های انتقال بار در نیمه هادی ها در درجه اول شامل هدایت درونی و هدایت بیرونی (دوپ شده) است.
هدایت درونی
رسانش ذاتی به جریانی اطلاق می شود که توسط حامل های بار ذاتی در یک نیمه هادی-در غیاب مواد ناخالص اضافه شده-تحت تأثیر میدان الکتریکی خارجی تولید می شود. در این حالت، الکترونها در نیمههادیهای n-و حفرهها در نیمهرساناهای نوع p- به عنوان حاملهای بار اولیه عمل میکنند.
هدایت بیرونی (دوپ شده).
هدایت بیرونی شامل اصلاح خواص الکتریکی نیمه هادی از طریق وارد کردن مواد ناخالص است. دوپینگ منجر به دو نوع نیمه هادی می شود: نوع n-و{2}}نوع. بسته به ماده ناخالص خاص مورد استفاده، نیمه هادی های نوع n را می توان بیشتر دسته بندی کرد (مانند انواع فسفر، آرسنیک یا سلنیوم)، و همچنین نیمه هادی های نوع p (مثلاً انواع آلومینیوم یا بور). در این حالت، الکترونها یا حفرههای آزاد شده توسط اتمهای ناخالصی به حاملهای بار غالب تبدیل میشوند و در نتیجه هدایت الکتریکی نیمهرسانا را افزایش میدهند.
به طور خلاصه، هدایت نیمه هادی در درجه اول از طریق مکانیسم های درونی و بیرونی (دوپ شده) اتفاق می افتد. رسانش درونی شامل جریانی است که توسط حاملهای بار ذاتی تحت یک میدان الکتریکی خارجی در یک ماده بدون دوشاخه هدایت میشود، در حالی که هدایت بیرونی برای بهبود عملکرد الکتریکی به دوپینگ متکی است. دوپینگ تقارن مواد را مختل می کند و مناطقی با غلظت الکترون یا حفره بالا در نزدیکی اتم های ناخالصی ایجاد می کند که رسانایی نیمه هادی را افزایش می دهد.
