قطعات هوانوردی به طور خاص به اجزای بدنه هواپیما اشاره دارد. آنها عمدتاً به سه گروه اصلی دستهبندی میشوند: اجزای موتور هوا-، قطعات ساختاری بدنه هواپیما، و تجهیزات هوابرد.

این قطعات عموماً از مواد فلزی (مانند آلیاژهای تیتانیوم، آلیاژهای آلومینیوم، آلیاژهای منیزیم، فولادهای ساختاری، فولادهای ضد زنگ و سوپرآلیاژها) و مواد غیر فلزی (مانند فیبر کربن، سرامیکهای هوافضا، سرامیکهای تخصصی و لاستیکهای تخصصی) ساخته میشوند.
بدنه هواپیما ساختار خارجی و چارچوب حامل بار اولیه هواپیما را تشکیل می دهد. شامل مجموعههای اصلی مانند بدنه، بالها، خروجی و ارابه فرود و همچنین اجزای کلیدی مانند اسپارها، ریسمانها، دندهها و فریمها میشود.
هواپیما شامل مجموعه وسیعی از قطعات-به طور متوسط بین 20000 تا 40000 مورد است{5}}و فرآیندهای مربوط به طراحی، ساخت، ماشینکاری و مونتاژ آنها مستلزم استانداردهای فنی بسیار بالا و موانع تکنولوژیکی قابل توجه است.
توزیع ارزش اجزاء به دلیل اهداف عملیاتی متمایز آنها بین هواپیماهای نظامی و غیرنظامی به طور قابل توجهی متفاوت است. برای هواپیماهای نظامی، سیستم های اویونیک و الکترومکانیکی 37 درصد، موتورها 25 درصد و سازه های بدنه هواپیما 19 درصد از ارزش را به خود اختصاص می دهند. در مقابل، برای هواپیماهای غیرنظامی، سازههای بدنه هواپیما 36 درصد از ارزش کل را تشکیل میدهند و پس از آن سیستمهای اویونیک و الکترومکانیکی با 30 درصد قرار دارند و سیستمهای پیشران در رتبه بعدی قرار دارند.
هزینه ساخت یک موتور{0}}هوایی (به استثنای سیستم کنترل) عمدتاً شامل هزینههای مواد خام و هزینههای نیروی کار است که به ترتیب 40%–60% و 25%–35% از کل را تشکیل میدهند. مواد اولیه اولیه مورد استفاده سوپرآلیاژها و آلیاژهای تیتانیوم هستند که به ترتیب تقریباً 35% و 30% ارزش مواد را تشکیل می دهند.
