مواد رایج مورد استفاده در رباتیک عبارتند از فولادهای ساختاری کربنی و فولادهای ساختاری آلیاژی. آلومینیوم، آلیاژهای آلومینیوم و سایر آلیاژهای سبک؛ آلیاژهای تقویت شده با الیاف-. سرامیک؛ کامپوزیت های تقویت شده با الیاف-. و مواد ویسکوالاستیک-با میرایی بالا. در این میان، آلیاژهای آلومینیوم به دلیل استحکام ویژه عالی (نسبت استحکام-به وزن) و خواص ریختهگری خوب-برای ساخت اجزای ساختاری پیچیده و سبک از طریق قالب-ریختهگری{5} بسیار مناسب هستند.
علاوه بر این، کامپوزیت های پلیمری و پلاستیک های اصلاح شده سبک وزن به طور گسترده ای برای تولید پوسته های بدنه ربات انسان نما، ساختارهای پشتیبانی مشترک و اجزای عایق داخلی استفاده می شوند. در کاربردهای خاص، مانند رباتیک آموزشی یا مدولار، پلاستیکهای مهندسی مانند ABS و ABS+PC به دلیل سهولت پردازش و ویژگیهای سازگار با محیط زیست اغلب انتخاب میشوند.
هنگام انتخاب مواد برای اجزای سازهای، نه تنها ویژگیهای اساسی مانند استحکام و وزن، بلکه ویژگیهای مکانیکی (مانند استحکام کششی و استحکام تسلیم)، ثبات در تولید انبوه، کنترل عیب، مقاومت در برابر خوردگی و عمر خستگی را نیز باید در نظر گرفت. در مجموع، این عوامل قابلیت اطمینان جزء را تحت بارگذاری طولانی مدت و مکرر تعیین می کنند.
